این پرنده ۱۵۰ میلیون ساله، دندان‌هایی شبیه دایناسورها و رازی عجیب داشت

کشف فسیلی بسیار سالم و کم‌نظیر از پرنده‌ای متعلق به ۱۵۰ میلیون سال پیش در چین، نظریه‌های موجود درباره فرگشت پرندگان را با پرسش‌های تازه‌ای روبه‌رو کرده …

کشف فسیلی بسیار سالم و کم‌نظیر از پرنده‌ای متعلق به ۱۵۰ میلیون سال پیش در چین، نظریه‌های موجود درباره فرگشت پرندگان را با پرسش‌های تازه‌ای روبه‌رو کرده است. این فسیل که به گونه‌ای با نام علمی Yuezhuornis yangyuanensis تعلق دارد، توسط پژوهشگران مؤسسه دیرینه‌شناسی مهره‌داران و دیرینه‌انسان‌شناسی آکادمی علوم چین (IVPP) و مؤسسه علوم زمین‌شناسی فوجیان کشف شده است. محل کشف آن، مجموعه فسیلی ژنگهه در استان فوجیان چین است. به گفته دکتر مین وانگ، این گونه قدیمی‌ترین نمونه شناخته‌شده از یک تبار پرندگان است که توانایی پرواز خود را از دست داده‌اند. این یافته نشان می‌دهد که برخی از نخستین پرندگان، برخلاف تصور رایج، در مسیر فرگشت خود به‌جای تقویت توانایی پرواز، به زندگی روی زمین سازگار شده بودند. دکتر ژونگه ژو نیز توضیح می‌دهد که ویژگی‌های این فسیل، جایگاه آن را در گروه پرنده‌تباران (Avialae) به‌روشنی مشخص می‌کند؛ به‌طوری‌که از نظر فرگشتی، اندکی به پرندگان امروزی نزدیک‌تر از آرکئوپتریکس (Archaeopteryx)، یکی از مشهورترین پرندگان اولیه، قرار می‌گیرد. بررسی ساختار بدن این جانور نشان داد که ترکیبی شگفت‌انگیز از ویژگی‌های پرندگان و دایناسورهای شکارچی کوچک را در خود داشته است. یکی از عجیب‌ترین ویژگی‌های آن، دندان‌های دندانه‌دار و تیزی بود که شباهت زیادی به دندان‌های دایناسورهای شکارچی گروه دینونیکوسورها داشتند. این جانور همچنین از پاهایی با ساختار تخصص‌یافته برخوردار بود که چنگالی خمیده و داس‌مانند داشتند؛ ویژگی‌ای که در برخی دایناسورهای گوشت‌خوار نیز دیده می‌شود. اندازه‌گیری‌ها و بررسی نسبت‌های بدنی این فسیل نشان می‌دهد که ساختار جسمانی آن بیش از آنکه برای پرواز مناسب باشد، با حرکت و زندگی روی زمین سازگاری داشته است. این کشف از آن جهت اهمیت دارد که تصویر پیچیده‌تری از نخستین مراحل فرگشت پرندگان ارائه می‌دهد. برخلاف این تصور که فرگشت پرندگان اولیه عمدتاً در جهت بهبود توانایی پرواز پیش رفته است، شواهد جدید نشان می‌دهند که مسیرهای فرگشتی متنوع‌تری نیز وجود داشته‌اند. برخی از تبارهای اولیه پرندگان ظاهراً به‌تدریج با شیوه‌های زندگی زمینی سازگار شده‌اند و حتی توانایی پرواز را از دست داده‌اند. به این ترتیب، فسیل Yuezhuornis yangyuanensis نه‌تنها اطلاعات تازه‌ای درباره تنوع پرندگان نخستین ارائه می‌کند، بلکه نشان می‌دهد فرگشت پرواز در تاریخ پرندگان، فرایندی ساده، یک‌طرفه و یکسان در همه تبارها نبوده است.

کشف فسیلی بسیار سالم و کم‌نظیر از پرنده‌ای متعلق به ۱۵۰ میلیون سال پیش در چین، نظریه‌های موجود درباره فرگشت پرندگان را با پرسش‌های تازه‌ای روبه‌رو کرده است. این فسیل که به گونه‌ای با نام علمی Yuezhuornis yangyuanensis تعلق دارد، توسط پژوهشگران مؤسسه دیرینه‌شناسی مهره‌داران و دیرینه‌انسان‌شناسی آکادمی علوم چین (IVPP) و مؤسسه علوم زمین‌شناسی فوجیان کشف شده است. محل کشف آن، مجموعه فسیلی ژنگهه در استان فوجیان چین است. به گفته دکتر مین وانگ، این گونه قدیمی‌ترین نمونه شناخته‌شده از یک تبار پرندگان است که توانایی پرواز خود را از دست داده‌اند. این یافته نشان می‌دهد که برخی از نخستین پرندگان، برخلاف تصور رایج، در مسیر فرگشت خود به‌جای تقویت توانایی پرواز، به زندگی روی زمین سازگار شده بودند. دکتر ژونگه ژو نیز توضیح می‌دهد که ویژگی‌های این فسیل، جایگاه آن را در گروه پرنده‌تباران (Avialae) به‌روشنی مشخص می‌کند؛ به‌طوری‌که از نظر فرگشتی، اندکی به پرندگان امروزی نزدیک‌تر از آرکئوپتریکس (Archaeopteryx)، یکی از مشهورترین پرندگان اولیه، قرار می‌گیرد. بررسی ساختار بدن این جانور نشان داد که ترکیبی شگفت‌انگیز از ویژگی‌های پرندگان و دایناسورهای شکارچی کوچک را در خود داشته است. یکی از عجیب‌ترین ویژگی‌های آن، دندان‌های دندانه‌دار و تیزی بود که شباهت زیادی به دندان‌های دایناسورهای شکارچی گروه دینونیکوسورها داشتند. این جانور همچنین از پاهایی با ساختار تخصص‌یافته برخوردار بود که چنگالی خمیده و داس‌مانند داشتند؛ ویژگی‌ای که در برخی دایناسورهای گوشت‌خوار نیز دیده می‌شود. اندازه‌گیری‌ها و بررسی نسبت‌های بدنی این فسیل نشان می‌دهد که ساختار جسمانی آن بیش از آنکه برای پرواز مناسب باشد، با حرکت و زندگی روی زمین سازگاری داشته است. این کشف از آن جهت اهمیت دارد که تصویر پیچیده‌تری از نخستین مراحل فرگشت پرندگان ارائه می‌دهد. برخلاف این تصور که فرگشت پرندگان اولیه عمدتاً در جهت بهبود توانایی پرواز پیش رفته است، شواهد جدید نشان می‌دهند که مسیرهای فرگشتی متنوع‌تری نیز وجود داشته‌اند. برخی از تبارهای اولیه پرندگان ظاهراً به‌تدریج با شیوه‌های زندگی زمینی سازگار شده‌اند و حتی توانایی پرواز را از دست داده‌اند. به این ترتیب، فسیل Yuezhuornis yangyuanensis نه‌تنها اطلاعات تازه‌ای درباره تنوع پرندگان نخستین ارائه می‌کند، بلکه نشان می‌دهد فرگشت پرواز در تاریخ پرندگان، فرایندی ساده، یک‌طرفه و یکسان در همه تبارها نبوده است.

نکته کلیدی

نکته کلیدی

کشف فسیل پرنده‌ای ۱۵۰ میلیون ساله با دندان‌های دندانه‌دار شبیه دایناسورهای شکارچی و چنگال‌های داس‌مانند نشان می‌دهد که برخی از نخستین پرندگان، به‌جای تکامل برای پرواز بهتر، با زندگی زمینی سازگار شده و توانایی پرواز خود را از دست داده‌اند. این یافته نشان می‌دهد که فرگشت پرندگان بسیار پیچیده‌تر و متنوع‌تر از آن چیزی بوده که پیش‌تر تصور می‌شد.

کشف فسیل پرنده‌ای ۱۵۰ میلیون ساله با دندان‌های دندانه‌دار شبیه دایناسورهای شکارچی و چنگال‌های داس‌مانند نشان می‌دهد که برخی از نخستین پرندگان، به‌جای تکامل برای پرواز بهتر، با زندگی زمینی سازگار شده و توانایی پرواز خود را از دست داده‌اند. این یافته نشان می‌دهد که فرگشت پرندگان بسیار پیچیده‌تر و متنوع‌تر از آن چیزی بوده که پیش‌تر تصور می‌شد.