از نزدیک‌ترین نقطه شروع کنید؛ شناخت احساسات از توجه به بدن آغاز می‌شود

گاهی پیش از آنکه بدانیم دقیقاً چه احساسی داریم، بدن ما نشانه‌های آن را آشکار می‌کند؛ مانند احساس فشار در قفسه سینه، گرفتگی عضلات یا تنش جسمانی.

گاهی پیش از آنکه بدانیم دقیقاً چه احساسی داریم، بدن ما نشانه‌های آن را آشکار می‌کند؛ مانند احساس فشار در قفسه سینه، گرفتگی عضلات یا تنش جسمانی. اما آیا لازم است فوراً این احساسات را نام‌گذاری کنیم؟ مگی رو (Maggie Rowe) در مقاله خود تجربه‌ای شخصی را توصیف می‌کند: احساس فشردگی در قفسه سینه که ابتدا آن را اضطراب یا ناکامی تلقی می‌کرد. او سپس با واژه‌ای اوکراینی به نام «نِزروچنو» (Nezruchno) آشنا می‌شود که معنایی نزدیک به «معذب‌بودن»، «ناراحتی» یا «نامناسب‌بودن موقعیت» دارد. الکساندرا شانران (Alexandra Shunrun)، همکار او در اجرای پادکست، توضیح می‌دهد که این واژه می‌تواند مجموعه‌ای از احساسات، از جمله همدلی، فشار روانی یا احساس گناه را در بر بگیرد، بدون آنکه لزوماً به معنای انجام کاری اشتباه باشد. رو برای توضیح این پیچیدگی، به تجربه احساس گناه پس از عمل‌نکردن به یک وعده اشاره می‌کند. بااین‌حال، او می‌پذیرد که هیجان‌های انسانی همیشه مرزهای مشخصی ندارند و ممکن است چند احساس متفاوت به‌طور هم‌زمان تجربه شوند. او به‌تدریج تمرینی را در زندگی خود به کار گرفته است: پیش از نام‌گذاری یک هیجان، مکث می‌کند و به احساسات جسمانی همراه آن توجه نشان می‌دهد. برای مثال، به‌جای آنکه فوراً بگوید «مضطرب هستم»، از خود می‌پرسد این احساس دقیقاً در کدام بخش بدن وجود دارد، چه کیفیتی دارد و چگونه تغییر می‌کند. معلم او، سیلویا (Sylvia)، بر اهمیت مشاهده احساسات بدنی پیش از تفسیر ذهنی آن‌ها تأکید می‌کند. از این دیدگاه، افکار نیز بخشی طبیعی از تجربه هستند، اما لازم نیست بلافاصله به آن‌ها واکنش نشان دهیم. رو اعتراف می‌کند که در گذشته تلاش داشت احساسات ناخوشایند را سریع شناسایی، کنترل یا تغییر دهد. اکنون می‌آموزد که ابهام هیجانی را تحمل کند و اجازه دهد احساسات بدون قضاوت فوری آشکار شوند. او همچنین به پژوهش‌هایی اشاره می‌کند که نشان می‌دهند رهاکردن برخی وابستگی‌ها و خواسته‌هایی که کنارگذاشتنشان را ناممکن تصور می‌کنیم، می‌تواند به افزایش شادی و بهزیستی کمک کند.

نکته کلیدی

شناخت هیجان‌ها همیشه با نام‌گذاری فوری آن‌ها آغاز نمی‌شود. گاهی توجه آرام و بدون قضاوت به احساسات بدنی، پذیرش ابهام و کنارگذاشتن تلاش برای کنترل فوری تجربه‌ها، می‌تواند به درک عمیق‌تر احساسات و افزایش انعطاف‌پذیری روان‌شناختی کمک کند.