محدودکردن مصرف قند در هزار روز نخست زندگی با تأخیر در بروز زوال عقل ارتباط دارد
پژوهشی جدید که در مجله علمی Neurology منتشر شده است، نشان میدهد که محدودکردن مصرف قند افزوده در دوران بارداری و دو سال نخست زندگی کودک ممکن است با کاهش خطر ابتلا به زوال عقل در دهههای بعدی زندگی همراه باشد. این مطالعه به سرپرستی جیازن ژنگ (Jiazhen Zheng) از دانشگاه فناوری پیشرفته شنژن در چین انجام شد. پژوهشگران وضعیت بزرگسالانی را بررسی کردند که در سالهای نزدیک به پایان جیرهبندی مواد غذایی پس از جنگ جهانی دوم در بریتانیا متولد شده بودند. این دوره تاریخی فرصتی ویژه برای بررسی تأثیر مصرف قند در اوایل زندگی فراهم کرد؛ زیرا برخی افراد در دوران جنینی و سالهای نخست کودکی، به دلیل محدودیتهای غذایی، قند کمتری دریافت کرده بودند. پژوهشگران شرکتکنندگان را بر اساس مدت مواجهه با محدودیت مصرف قند در مراحل مختلف رشد بررسی کردند: افرادی که تنها در دوران جنینی با محدودیت مواجه بودند، افرادی که این محدودیت را تا یکسالگی تجربه کرده بودند و کسانی که محدودیت مصرف قند برای آنها تا دوسالگی ادامه داشت. نتایج نشان داد که محدودیت مصرف قند در اوایل زندگی با بروز دیرتر زوال عقل، ساختار سالمتر مغز و عملکرد بهتر در آزمونهای شناختی دوران سالمندی ارتباط داشت. برای بررسی این ارتباط، پژوهشگران سوابق بستری در بیمارستان و ثبت مرگومیر را تا اول ژوئیه ۲۰۲۳ پیگیری کردند تا موارد جدید ابتلا به انواع زوال عقل، از جمله بیماری آلزایمر (Alzheimer’s Disease) و زوال عقل عروقی (Vascular Dementia) را شناسایی کنند. آنها همچنین تصاویر امآرآی مغز و نتایج ارزیابیهای شناختی را بررسی کردند تا ارتباط تغذیه در اوایل زندگی با سلامت مغز در سالمندی را بهتر درک کنند. این یافتهها اهمیت هزار روز نخست زندگی، یعنی دورهای از آغاز بارداری تا حدود دوسالگی کودک، را برجسته میکنند؛ دورهای حساس که رشد سریع مغز و دستگاه عصبی در آن اتفاق میافتد. بااینحال، این مطالعه از نوع مشاهدهای است و نمیتواند بهطور قطعی ثابت کند که کاهش مصرف قند در کودکی، علت مستقیم کاهش خطر زوال عقل در سالمندی است.
نکته کلیدی
محدودکردن مصرف قند افزوده در دوران بارداری و دو سال نخست زندگی ممکن است با سلامت بهتر مغز و کاهش خطر زوال عقل در سالهای بعد ارتباط داشته باشد. این پژوهش بر اهمیت تغذیه مناسب در مراحل اولیه رشد تأکید میکند، هرچند برای اثبات رابطه علت و معلولی به مطالعات بیشتری نیاز است.
اگر این موضوع دغدغهٔ شما هم هست، گفتوگو با یک درمانگر میتواند کمک کند.
