والدین خودشیفته بیشتر برای حمایت عاطفی به فرزندانشان متکی هستند؛ الگویی که با افسردگی در بزرگسالی ارتباط دارد

پژوهشی تازه که در مجله Personality and Individual Differences منتشر شده، نشان می‌دهد اتکای بیش از حد والدین به فرزندان برای دریافت حمایت عاطفی می‌تواند با افزایش نشانه‌های افسردگی در بزرگسالی فرزندان ارتباط داشته باشد. الیف چیمشیر از دانشگاه آنادولو در ترکیه و اشلی هانسن-براون از دانشگاه بریج‌واتر ایالت ماساچوست، رابطه میان خودشیفتگی آسیب‌پذیر والدین (Vulnerable Narcissism)، درهم‌تنیدگی عاطفی والد ـ فرزند (Emotional Enmeshment) و نشانه‌های افسردگی در فرزندان بزرگسال را در دو فرهنگ آمریکایی و ترکی بررسی کردند. خودشیفتگی آسیب‌پذیر با حساسیت زیاد به انتقاد، احساس ناامنی و دشواری در روابط بین‌فردی همراه است. برخی والدین دارای این ویژگی‌ها ممکن است برای تأمین نیازهای عاطفی خود بیش از اندازه به فرزندانشان متکی شوند. در چنین وضعیتی، مرزهای عاطفی میان والد و فرزند کمرنگ می‌شود و فرزند ممکن است احساس کند مسئول آرام کردن، حمایت کردن یا برآوردن نیازهای هیجانی والد است. در این مطالعه، ۵۱۳ دانشجوی دانشگاه ــ ۲۶۶ نفر از آمریکا و ۲۴۷ نفر از ترکیه ــ طی سال‌های ۲۰۲۳ تا ۲۰۲۴ پرسش‌نامه‌هایی درباره ویژگی‌های خودشیفتگی والدین، درهم‌تنیدگی عاطفی و نشانه‌های افسردگی تکمیل کردند. نتایج نشان داد ادراک ویژگی‌های خودشیفتگی آسیب‌پذیر در والدین با درهم‌تنیدگی عاطفی بیشتر ارتباط دارد و این درهم‌تنیدگی نیز با افزایش نشانه‌های افسردگی در فرزندان بزرگسال همراه است. این الگو در هر دو گروه آمریکایی و ترکی مشاهده شد؛ هرچند میانگین درهم‌تنیدگی عاطفی در نمونه آمریکایی بالاتر بود. البته این یافته‌ها وجود رابطه آماری را نشان می‌دهند و به‌تنهایی ثابت نمی‌کنند که رفتار والدین مستقیماً باعث افسردگی فرزندان می‌شود. همچنین، اتکای پژوهش به گزارش‌های شرکت‌کنندگان و نمونه دانشجویی، تعمیم نتایج به همه خانواده‌ها را محدود می‌کند.

نکته کلیدی

وقتی فرزند به‌جای دریافت حمایت عاطفی از والدین، به تأمین‌کننده اصلی آن تبدیل می‌شود، مرزهای سالم رابطه ممکن است آسیب ببیند. پژوهش حاضر نشان می‌دهد چنین الگویی با نشانه‌های بیشتر افسردگی در بزرگسالی ارتباط دارد.

🔗 منبع: PsyPost