مغز کودکان اوتیستیک چهره‌ها را متفاوت از آنچه دانشمندان تصور می‌کردند پردازش می‌کند

پژوهشی جدید که در نشریه Nature Mental Health منتشر شده، تفاوت‌های قابل‌توجهی را در نحوه پردازش چهره‌ها در مغز کودکان اوتیستیک آشکار کرده است.

پژوهشی جدید که در نشریه Nature Mental Health منتشر شده، تفاوت‌های قابل‌توجهی را در نحوه پردازش چهره‌ها در مغز کودکان اوتیستیک آشکار کرده است. این یافته‌ها نشان می‌دهند که تفاوت‌های عصبی مرتبط با تشخیص چهره ممکن است از سنین پایین‌تری نسبت به تصورات پیشین آغاز شوند. پژوهشگران دانشگاه ییل، به سرپرستی جیمز مک‌پارتلند (James McPartland)، فعالیت مغزی حدود ۴۰۰ کودک اوتیستیک را با استفاده از الکتروانسفالوگرافی (EEG) بررسی کردند و نتایج را با کودکان دارای رشد عصبی معمول مقایسه کردند. الکتروانسفالوگرافی روشی غیرتهاجمی برای ثبت فعالیت الکتریکی مغز است که به پژوهشگران امکان می‌دهد واکنش‌های عصبی به محرک‌های مختلف، از جمله چهره انسان، را بررسی کنند. نتایج نشان داد که در کودکان اوتیستیک، فعالیت مغزی مرتبط با تشخیص چهره‌ها در مقایسه با کودکان دارای رشد عصبی معمول، تمایز کمتری داشت. به عبارت دیگر، الگوهای پاسخ مغز به چهره‌ها در این کودکان به‌اندازه گروه مقایسه، مشخص و متمایز نبودند. پژوهشگران همچنین دریافتند که در کودکان دارای رشد عصبی معمول، پاسخ مغز به چهره‌ها با افزایش سن تخصصی‌تر می‌شود؛ یعنی مغز به‌تدریج الگوهای عصبی مشخص‌تری برای پردازش چهره‌ها ایجاد می‌کند. بااین‌حال، چنین الگوی رشدی در گروه کودکان اوتیستیک مشاهده نشد. این یافته‌ها نشان می‌دهند که تفاوت در پردازش عصبی چهره‌ها ممکن است از مراحل اولیه رشد وجود داشته باشد و مسیر تحول آن در کودکان اوتیستیک با کودکان دارای رشد عصبی معمول متفاوت باشد. یکی دیگر از نکات مهم این پژوهش به موضوع تماس چشمی مربوط می‌شود. پژوهشگران تأکید می‌کنند که وادارکردن کودکان اوتیستیک به برقراری تماس چشمی، راهکار مؤثری برای برطرف‌کردن دشواری‌های مرتبط با ادراک چهره نیست. این موضوع اهمیت دارد، زیرا تفاوت در پردازش چهره‌ها را نمی‌توان صرفاً به میزان نگاه‌کردن کودک به چشم‌های دیگران نسبت داد. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهند که سازوکارهای عصبی پردازش چهره نیز باید در نظر گرفته شوند. البته این نتایج به معنای وجود دشواری یکسان در تشخیص چهره برای همه افراد اوتیستیک نیست؛ ویژگی‌های شناختی و عصبی در طیف اوتیسم می‌توانند بسیار متنوع باشند.

نکته کلیدی

مغز کودکان اوتیستیک ممکن است از سنین پایین، چهره‌ها را به شیوه‌ای متفاوت پردازش کند و الگوی تخصصی‌شدن این پردازش با افزایش سن نیز متفاوت باشد. این یافته‌ها نشان می‌دهند که وادارکردن کودکان به تماس چشمی، به‌تنهایی راهکار مناسبی برای بهبود پردازش چهره نیست و شناخت تفاوت‌های عصبی اهمیت بیشتری دارد.

🔗 منبع: ScienceDaily